Dat wonderen bestaan is dit kleine hummeltje het ultieme bewijs van. Op 16 augustus 2018 gingen wij vol goede hoop met Tári op weg naar de vruchtbaarheidskliniek van Carola Möhrke in Dortmund, waar ik al eerder dat jaar het sperma van Milo naar toe over had gebracht. Dé inseminatie waar we al jaren naar hadden uitgekeken werd eindelijk realiteit. Een week eerder tijdens onze vakantie met Tári in Emmendingen hadden we talloze Ooievaars gezien, dus dat moest toch haast een voorteken zijn.

De echo vier weken later was wat dat betreft helaas wat teleurstellend, vooral voor degenen die met mij ook hadden gehoopt op een pupje van de in het voorjaar van 2017 overleden Milo. Slechts één kloppend hartje. Maar zelf was ik in de wolken. Want wat het ook zou worden, reu of teef, een pup van onze toppertjes Milo en Tári zou zo welkom zijn.

Na een röntgenfoto gemaakt te hebben en goed overlegd te hebben met Erik Noorman van Dierenkliniek Den Heuvel in Best wat wijsheid zou zijn, na de enorme investering en  het mogelijke risico van het afwachten van een natuurlijke bevalling, hebben we besloten de pup te laten halen op 15 oktober 2018. 

Wat een geweldig spannende dag was dat. Ik vergeet nooit meer hoe Erik net zo enthousiast was als ik toen we merkten dat dat ene pupje ook nog een gezond teefje bleek te zijn met alles erop en er aan. En dat zo onze kennel weer mogelijk nieuwe aanwas  voor de toekomst zou hebben.

We hadden altijd al gezegd dat als we nog een dochter van Milo in onze meute mochten verwelkomen zij naar haar vader vernoemd zou worden, en wat ben ik trots als ik haar volledige naam “Yenoble Wood’s Nabilah Maylah” zie staan.

Op de donkere kijkers van haar vader na en zijn oogopslag, heeft ze verder uiterlijk bar weinig van hem en is ze meer een kopie van haar moeder. Een enorme pretletter, maar wél het knuffelige van haar vader.